Een stipte ceremonie

casa particular kanonschot havana

Een stipte ceremonie

Als u in Havana bent kunt u niet om de traditionele kanonschot ceremonie heen, die elke avond plaats vindt om 21:00 uur  in het fort van San Carlos de la Cabaña . Deze ceremonie houd de gedachte levend aan het kanonschot uit de koloniale tijd.  Toen om 21:00 uur de poorten van de stadsmuur werden gesloten om de stad’s nachts  te beschermen tegen aanvallen van kapers en piraten.

Na het schot werd de toegang tot de Baai van Havana ook afgesloten door een enorme ketting, die liep van het Castillo de La Punta naar het Castillo del Morro. De stad was gesloten tot half vier in de ochtend van de volgende dag.

casa particular ceremonie havana

In 1863 begon met met de sloop van de muren rondom Havana. Hier en daar zijn er nog steeds overblijfselen. En er zijn plannen om de weer op te knappen en in ere te herstellen. Maar de kanoschot ceremonie is tot op de dag van vandaag blijven bestaan. En is daarmee een van de best bewaarde tradities van de Cubaanse hoofdstad.

Vanaf een uur voor de ceremonie is er in de straten en pleinen om en rond het fort een handwerkmarkt. En tal van gidsen bieden je aan om de  koloniale architectuur van het kasteel te verkennen. En een bezoek te brengen aan de batterijen, kapellen, bruggen, kazernes, magazijnen  de vuurtoren en het kantoor van Che Guevara.

casa particular ceremonie La Habana

 

 

Cubanen op vakantie

Uiteraard gaan de Cubanen zelf ook op vakantie. De financiële middelen zijn heel beperkt maar na een jaar zwoegen wil iedereen er wel even een paar dagen of weken tussenuit.

De Cubaan heeft daar iets op gevonden. Op een onderstel van een oude vrachtwagen bouw je een houten huisje. Dit hang je achter een tractor en sleep je naar het dichtstbij gelegen strand.

Je neemt wat eten, rum en bier mee en je hebt de vakantie van je leven.

Bahia del Sol

Mocht je van Guardalavaca op weg zijn naar Banes of Mayari of zelfs via de kustweg via Moa naar Baracoa stop dan zeker even in Boca de Sama. Een klein vissersdorpje op zo’n 15 kilometer van Guardalavaca.

Daar bevind zicht restaurant Bahia del Sol heel romantisch gelegen met een schitterend uitzicht over de zee.

Ook heel geschikt als trouwlocatie. En dan speek ik uit ervaring.

 

Cañadon

Cañadon een heel klein plaatsje in het oosten van Cuba. Gelegen tussen de badplaats Guardalavaca en het provinciestadje Banes.

Cañadon je zou er zo voorbij rijden.

Maar doe dat niet. Op het eerste gezicht lijkt hier niets te zien. Alsof er hier nooit iets gebeurd is. Echter in een grijs verleden in de tijd van de Spaanse overheersing in 1869 is hier onder leiding van Generaal Máximo Gómez hevig strijd gevoerd en gewonnen tegen de Spaanse overheersing.

Ter nagedachtenis van deze slag is er boven op de berg in Cañadon een gedenksteen aangebracht. Je moet hier dan wel eerst een groot aantal treden voor beklimmen maar alleen al het uitzicht maakt deze beklimming de moeite waard.

Om deze trap te kunnen beklimmen moet je een klein stukje door iemands tuin. Vraag wel eerst beleefd even toestemming die je overigens altijd gegeven zal worden.

Wil je niet alleen naar boven, informeer dan even rond naar Aurelio het plaatselijke schoolhoofd. Deze leid je graag rond en onderweg naar boven ontvang je ook nog een  uitleg een schoolhoofd waardig.

Vergeet na afloop niet romantisch aan het strand te gaan eten in het nabijgelegen Boca de Sama bij Restaurant Bahia del Sol.

Gibara (3)

Wat te doen op een zonnige zondagmorgen in Gibara?

Een wandeling langs het strand, een kopje koffie op een zonnig terrasje, vanaf het hoogste punt van de stad genieten van het prachtige uitzicht over de stad. Voor ieder wat wils.

Of je gaat een bezoekje brengen aan het natuurkundig museum in het centrum van de stad.

Dit museum staat vol met opgezette dieren vanuit heel de wereld. Ook zijn er een aantal rariteiten op sterk water. En wat te denken van lammetje met 2 koppen.

Centraal in het museum staat het skelet opgesteld van een in 1971 aangespoelde walvis.

Aan de achterkant van het museum bevind zich een tuin met diverse bloemen en planten van over geheel Cuba.

De informatievoorziening is vrij beperkt maar het museum is zeker de moeite van het bezichtigen waard.

 

 

Casa Sol y Mar

Bij ieder bezoek aan Cuba brengen we ook een onverwacht bezoek aan een van onze casa’s. Deze was ons oog gevallen op Casa Sol y Mar in Gibara.

Casa Soly Mar is gelegen op letterlijk een steenworp afstand van de zee. Nog geen 50 meter. Hoe romantisch wil je het hebben? s’Nachts in slaap vallen op het geluid van de zee. Of er de hele nacht van wakker liggen.

Casa Sol y Mar heeft 4 kamers 1 beneden aan de straat kant, 1 inpandig op de begane grond en 2 boven op het huis met een schitterend uitzicht op zee.

Alle kamers zijn keurig netjes en schoon. De bedden zijn prima, geen uitgeholde matrassen. Het ontbijt is heerlijk en er is werkelijk van alles van koffie tot fruit en van brood tot eieren.  Heb je niet voldoende even vragen en het wordt aangevuld.

De kamer benden aan de straatkant heeft een minpuntje. Deze is gelegen naast het portaal waar 4 tuinstoelen staan. Hierop willen wel eens gasten plaatsnemen en tot diep in de nacht hardop praten en lachen.

Drie van de vier kamers hebben een airco die wat ons betreft wel wat minder geluid zou mogen maken of vervangen worden door een model van na de jaren 70.

De grote kamer boven is de beste en meest luxueuze, hier bevinden zich twee 2-persoonsbedden een geluidsloze airco en zelfs een minibar.

Casa Sol y Mar heeft ook 2 fietsen staan voor de verhuur.

Al met al een casa die zeker de moeite waard is om te bezoeken. We zijn hier drie nachten gebleven en hebben daar zeker geen spijt van gehad.

 

 

 

 

 

Gibara (2)

Tunnels, grotten en windmolens.

Na het avontuur met de toren fietsen we een klein stukje verder het stadje uit. Aan de rand van de stad moeten zich grotten bevinden. Vanaf de weg is als iets te zien wat hier op lijkt. Als we er heen fietsen blijkt het slechts een tunnel te zijn. Aan de andere kant hebben we vanaf hier wel en prachtig uitzicht over de Baai van Gibara.

Navraag aan wat Cubaanse passanten verteld ons dat de grotten nog een eind weg zijn over een slechte weg en niet veel voorstellen. Dus hier gaan we niet heen.

Windmolens

We besluiten bij het windmolenpark te gaan kijken. Mijn vrouw is helemaal gek van windmolens. Wij komen ze hier in Nederland op iedere hoek van de straat tegen, maar dat is niet overal op de wereld zo. Zo ook niet op Cuba. Hier in Gibara staan zelfs borden die verwijzen naar het windmolenpark als ware het een toeristische attractie.

We gaan op weg…

In de verte zien we de molens al staan dus het kan nooit ver meer zijn. Denken we. We fietsen de stad uit in de richting die het bord ons wijst. We trappen gestaag door. Elly, mijn vrouw komt steeds verder voor te liggen. Ja wat wil je we hebben beide en fiets met 21 versnellingen maar op de mijne werkt er maar een. Het lijkt wel een koffiemolen.

De weg wordt slechter en de molens komen niet echt dichterbij. Ik vind het eigenlijk wel welletjes zo kan de molens goed zien en dichterbij hoeft niet voor mij. Elly trapt echter gestaag door en is zo ver bij me vandaan dat ze mijn geroep om te stoppen niet hoort.

Dan als we vlakbij de molens zijn zie ik haar in de verte een passant aanspreken en daarna haar fiets in de berm gooien??

Het blijkt dat hier behalve de molens niets te beleven is. Beide waren we er vanuit gegaan dat er een soort informatiecentrum bij zou zijn waar tenminste ook iets te drinken te halen viel. Echter het gebouwtje dat we al geruime tijd zagen blijkt een kantoortje te zijn dat ook nog eens gesloten is.

Gedesillusioneerd fietsen we het hele eind weer terug naar Casa Sol y Mar. Of Elly windmolens nog steeds zo leuk vind durf ik niet te vragen.

 

Gibara (1)

Zo’n vijf jaar geleden was ik er al eens eerder geweest, Gibara. Een rustig stadje in het oosten van Cuba zo’n 30 kilometer onder de rook van Holguín.

Vijf jaar geleden was er hier niet veel te beleven. Geen hotel, casa particular of paladar te bekennen en alleen een verwaarloosde en verlaten Malecon. De zoektocht naar een paladar was dan ook erg lang en uiteindelijk na veel zoeken en vragen vonden we er een.

Nu vijf jaar later is dat wel anders. Casas particulares en paladares op bijna iedere hoek van de straat en er zijn zelfs twee hotels.

Maar wat mij het meest fascineert in Gibara is de toren bij de ingang van de stad. Vijf jaar geleden zag ik hem ook al staan.  Een verlaten toren vermoedelijk uit de tijd van de Spaanse inquisitie.

Gefascineerd als ik ben door oude en verlaten gebouwen wilde ik hier graag naar binnen. Maar ja hoe doe je dat? De ingang zit op 3 meter hoogte van het wegdek op een bergachtig stukje grond.

Tot de dag dat ik samen met mijn vrouw in Casa Sol y Mar verbleef en we met gehuurde fietsen het dorpje gingen verkennen. Uiteraard kwam we langs de toren.

Ik kon de verleiding niet weerstaan gooide mijn fiets tegen de berg en begon aan een kleine tocht naar boven. Mijn vrouw, niet zo geïnteresseerd in cultuur en historie bleef rustig beneden in de schaduw op me wachten.

Ik loop naar boven en kom eerst een luizige magere hard blaffende hond tegen. Na deze te hebben weggejaagd en mijn tocht vervolgend kom ik plotseling een oude man tegen die een achter een paar struiken verborgen huisje uitkomt. Ik groet hem vriendelijk en vraag of ik wat foto’s van toren mag maken. Hij vind het best en begint onderwijl van alles te vertellen over de toren zo blijkt hij inderdaad te zijn uit de tijd van de Spaanse Inquisitie, om precies te zijn uit 1816 als een soort verdedigingswerk regen de piraterij. Op mijn vraag of ik de toren in kan antwoord hij dat dit wel gaat maar erg lastig is. Ik maak nog wat foto’s en bedank de man hartelijk en stop hem 1 CUC toe.

Waarop de man zijn huisje binnen gaat en enkele seconden later terugkomt met iets wat voor een ladder moet doorgaan. Hij wenkt me mee te komen, en ik loop achter hem aan. Heel toevallig blijkt de ladder precies hoog genoeg te zijn om de bij de ingang van de toren te komen.

Ik waag me op de ladder tot een hoogte vanwaar ik de toren in kan kijken. Sube sube roept de oude man. Mij aanmoedigend verder te gaan en de toren te betreden. Ik zit inmiddels op een meter of zes hoog en wat de goede man (en mijn vrouw, die inmiddels foto’s van me aan het nemen is) niet weten is dat ik barst van de hoogtevrees. Maar goed wie A zegt moet B zeggen en ik klim veder omhoog om de toren binnen te gaan.

Binnen is niet veel te zien, een holle ruimte die volledig begroeid is met struiken. Waarschijnlijk hebben er twee verdiepingen met houten vloeren en een dak ingezeten die inmiddels zijn weggerot. Werkelijk zonde dat men dit zo laat verpauperen.

Mijn nieuwsgierigheid is bevredigd en ik daal de ladder weer af. Die overigens niets meer is dan twee dunnen boomstammen met dwars takken die ook nog eens op ongelijke hoogte zitten.

Trots op mezelf dat ik dit heb gedaan kom ik weer beneden waar mijn vrouw me verwijtend aankijkt. Weet je wel wat er had kunnen gebeuren als je van die ladder was afgevallen…?

Ik geef de oude man nogmaals 1 CUC voor deze schitterende ervaring. Hij lacht me breed toe. In nog geen half uur tijd heeft bij verdient waar hij normaal een week voor moet werken.

Project Avila 2018 (5)

De koffers staan weer vol klaar en binnenkort gaan wij van casa-particuar.nl weer naar Cuba. Waar we ook weer het Project Avila verder zullen ondersteunen.

Langs deze weg willen we The Travel Club en GoodBugFood en ook de vele particulieren bedanken voor hun bijdrage.

Bij terugkomst zullen wij uiteraard uitgebreid vertellen over onze nieuwe ervaringen.

Team casa-particular.nl

Cubita

Heb jij ook zo genoten van die heerlijke Cubaanse koffie in jou casa particular op Cuba? En zou je dat hier in Nederland ook willen doen?

Vanaf nu kan dat!

Casa-particular.nl biedt nu ook de mogelijkheid tot het kopen van Cubita koffie. Wij verkopen gemalen koffie in pakken van 1kg.

Wees er snel bij. Stuur uw bestelling naar casaparticular.nl@gmail.com

Slechts € 21,95 per kilo. (excl. verzendkosten)